ما و استیشن 1960

یک حسِ عجیبِ کرختِ روحیِ کسالت بار، تمام وجودم را فرا گرفته حالم تعریف چندانی ندارد با لبخند شکنجه آوری بر لب، ثانیه ها را میکُشم مترسکی مانم، افتاده بر زمین که غارت مزرعه را می بیند و کاری از دستش بر نمی آید نمی توانم، نمی توانم سر از خودم بیرون آورم کلاغی مانم که شب اجازه خودنمایی به او نمی دهد مغزی پر از جملات مقطع که نمی تواند آن ها را به هم وصل کند به گمانم تمام احساسم در secret garden خلاصه شود. ...

ادامه مطلب